Zachowanie zwierząt to coś więcej niż tresura — to sposób komunikacji i wyrażania emocji. Jeśli Twój kot spędza dnie pod kanapą, pies niszczy przedmioty podczas Twojej nieobecności, a kotka nagle oddaje mocz poza kuwetą – to nie złośliwość, lecz sygnał, że potrzebuje pomocy.
Behawiorysta zajmuje się diagnozowaniem i terapią problematycznych zachowań zwierząt towarzyszących.
Łączy wiedzę z psychologii, etologii, neurofizjologii i biologii, by zrozumieć przyczynę problemu i pomóc w jego rozwiązaniu.
Behawiorysta nie jest cudotwórcą, egzorcystą, ani magikiem – nie rozwiąże problemu jednym gestem.
Nie jest też lekarzem weterynarii (choć lekarz weterynarii może być behawiorystą), dlatego nie diagnozuje chorób ani nie przepisuje leków.
Ponieważ wiele problemów behawioralnych ma podłoże zdrowotne, behawiorysta współpracuje z lekarzem weterynarii, by zapewnić zwierzęciu kompleksową opiekę.
Taka współpraca pozwala skuteczniej planować terapię i reagować na bieżące potrzeby pacjenta.
Konsultacja zaczyna się od szczegółowego wywiadu i obserwacji środowiska, w którym żyje zwierzę.
Przed spotkaniem opiekun otrzymuje ankietę oraz prośbę o zdjęcia lub nagrania wideo.
Behawiorysta analizuje zebrane dane, tłumaczy przyczyny zachowań i przygotowuje indywidualny plan terapii, dopasowany do możliwości opiekuna i zwierzęcia.
Po spotkaniu przekazuje raport z zaleceniami, a w razie potrzeby również raport dla lekarza weterynarii.
Jeśli problem jest bardziej złożony, terapia przebiega etapami, zgodnie z tempem pracy zwierzęcia.
Nie przyspieszamy procesu – dostosowujemy go do potrzeb i komfortu obu stron.
Celem terapii jest zmniejszenie napięcia emocjonalnego poprzez zaspokojenie potrzeb gatunkowych, modyfikację środowiska i redukcję stresu.
Behawiorysta może wspierać terapię dodatkowymi elementami – jak zmiana diety, feromony, suplementy, aromaterapia czy masaż.
Każdy plan jest indywidualny, dopasowany do duetu opiekun–zwierzę.
Terapia nie jest tresurą, lecz procesem zrozumienia emocji i potrzeb zwierzęcia.
Tylko wtedy można dotrzeć do prawdziwej przyczyny problemu i wprowadzić trwałą zmianę.
Behawioryści COAPE pracują w oparciu o naukowy model MHERA, który pozwala kompleksowo analizować emocje i potrzeby zwierzęcia.
MHERA bada nastrój (Mood), bilans potrzeb (Hedonic Budget), emocje (Emotions) i czynniki wzmacniające zachowanie (Reinforcements).
To holistyczne narzędzie, które pozwala spojrzeć na zwierzę jako na złożoną, emocjonalną istotę, reagującą indywidualnie na otoczenie.
Każde zachowanie to efekt wielu współdziałających elementów, a zadaniem behawiorysty jest zrozumieć ich wzajemne zależności.
Masz pytania lub potrzebujesz wsparcia w rozwiązaniu problemów behawioralnych swojego pupila?
Skontaktuj się, aby umówić konsultację lub dowiedzieć się więcej.
Z chęcią pomogę Tobie i Twojemu zwierzęciu odzyskać równowagę.
Kot to samotnik? Mały pies? A może chrupki to najlepsze jedzenie?
Poznaj trzy najczęstsze mity o kotach , które mogą zaszkodzić Twojemu pupilowi – i sprawdź, jak jest naprawdę!
Z roku na rok koty stają się coraz popularniejszymi zwierzętami
towarzyszącymi. Coraz częściej goszczą w naszych domach, a wraz z
tym zmienia się również sposób, w jaki je postrzegamy. Kot nie jest
już wyłącznie drapieżnikiem polującym na gryzonie i chroniącym nasze
zapasy. Stracił też status czczonego bóstwa, któremu składano ofiary
w zamian za spokój i urodzaj.
Dziś wybieramy go głównie ze względu na jego osobisty urok,charakter
i puszyste towarzystwo. Mrucząca obecność kota potrafi poprawić
nastrój, wpłynąć na samopoczucie, a niekiedy także na zdrowie
człowieka. Nierzadko inspiruje nas również do nowych działań. Dawny
myszołap stał się pełnoprawnym członkiem wielu rodzin. Wraz ze
wzrostem liczby adoptowanych kotów rośnie także zainteresowanie ich
naturą i zachowaniami.
Pojawia się coraz więcej badań naukowych i publikacji, które
pozwalają nam lepiej poznać te zwierzęta.Mimo to w świadomości wielu
opiekunów nadal funkcjonują popularne mity, które utrudniają
zrozumienie prawdziwych potrzeb kotów. Poniżej przedstawiam, moim
zdaniem, trzy najczęściej powtarzane mity.
To popularne przekonanie sprawia, że wielu potencjalnych opiekunów sądzi, iż kot jest zwierzęciem całkowicie bezproblemowym.
Ma mu wystarczyć jedynie dostęp do okna, miski z karmą i wodą, kuweta i kilka zabawek, a zostawiony sam w domu spędzi cały dzień na spaniu.
Dziś wiemy już, że koty potrafią przeżywać całą gamę różnorodnych emocji i silnie przywiązywać się do człowieka.
Tworzą głębokie więzi emocjonalne, dlatego długie nieobecności opiekuna mogą działać na nie w sposób bardzo negatywny.
Mogą wywoływać u nich stres, cierpienie, a nawet problemy separacyjne.
Skąd wzięło się przekonanie o samotniczym trybie życia kotów?
Głównie stąd, że koty – jako drapieżniki średniej wielkości – polują na ofiary, które mogą upolować samodzielnie, czyli na mniejsze zwierzęta.
Nie potrzebują do tego współpracy grupowej, jak podczas polowań na większą zdobycz, gdzie każdy z osobników pełni odpowiednią rolę.
Dodatkowo są bardzo terytorialne i niechętnie dzielą swoje tereny z innymi kotami.
Dorosłe samce faktycznie prowadzą często samotniczy tryb życia, patrolując i broniąc swojego rewiru.
Nie oznacza to jednak, że koty są aspołeczne.
W miejscach obfitujących w pożywienie – np. przy portach – potrafią tworzyć swoiste grupy społeczne.
Również kotki wychowujące młode żyją w koloniach z innymi kotkami.
A w domu, w relacji z człowiekiem, mruczki mogą być niezwykle towarzyskie, a często okazują ogromną potrzebę bliskości.
Ile razy można usłyszeć: „Weź kota – będziesz mieć towarzystwo, a nie trzeba z nim chodzić na spacery!”.
To kolejne nieporozumienie. Kot nie jest małym psem, lecz zupełnie innym gatunkiem.
Kot ma własne potrzeby gatunkowe, unikalny sposób komunikacji, odmienną dietę i zachowania.
Podobieństwa między psami a kotami kończą się na tym, że oba zwierzęta są ssakami o czterech łapach, ogonie i pysku z zębami.
Jednak pod względem emocji, stylu życia i komunikacji – oba gatunki różnią się diametralnie.
Dlaczego koty wydają się nam „trudniejsze do odczytania”?
Ich emocje nie są aż tak wyraźnie wypisane na ich pyszczkach, jak u psów.
Ich międzygatunkowa komunikacja z człowiekiem nie jest również aż tak dobrze rozwinięta.
Psy udomowiono tysiące lat temu do współpracy i wykonywania poleceń, dlatego przez wieki stworzyły z nami doskonale zgrany tandem, rozumiejący się często bez słów, a za pomocą gestów.
Koty przez długi czas żyły raczej obok człowieka, niż bezpośrednio z nim.
Ta sytuacja jednak się zmienia – obecnie obserwujemy, jak więź kocio-ludzka stopniowo się zacieśnia.
To proces bardzo powolny, bo obejmuje dopiero kilka pokoleń domowych mruczków.
Ważne: nie wolno interpretować kocich zachowań przez pryzmat zachowań psich.
Ten sam sygnał u obu zwierząt może bowiem oznaczać coś zupełnie innego.
Na przykład? Machanie ogonem.
U psa to zwykle oznaka radości i chęci do zabawy.
U kota – sygnał irytacji i ostrzeżenie przed potencjalnym atakiem.
Sucha karma to wygodne rozwiązanie dla opiekuna – wystarczy wsypać jej do miski i nie martwić się, że zepsuje się podczas nieobecności człowieka w domu.
Ale czy jest to dobre dla kota?
NIE !
Koty są drapieżnikami i surojadami.
Ich układ pokarmowy nadal przystosowany jest do trawienia świeżego, mięsnego pokarmu, jak u ich dzikich kuzynów.
Na przestrzeni lat nie uległ żadnej anatomicznej czy fizjologicznej zmianie przez życie blisko człowieka.
Sucha karma:
– zawiera zbyt dużo węglowodanów,
– odwadnia organizm,
– może sprzyjać rozwojowi chorób nerek, zębów i przyzębia, a także otyłości, cukrzycy i alergii.
Koty nie potrzebują węglowodanów – energię czerpią z białek i tłuszczów, które w procesie glukoneogenezy przekształcają w glukozę.
Nadmiar spożytych węglowodanów odkłada się natomiast w postaci tłuszczu.
Warto pamiętać, że 1 kg nadwagi u kota to odpowiednik aż 17 kg u człowieka.
Otyły kot nie jest kotem szczęśliwym ani pięknym – to kot chory.
Dlaczego więc mruczki tak chętnie jedzą chrupki?
Bo sucha karma ma intensywny zapach uzyskany dzięki dodatkom aromatyzującym.
Koty wybierają jedzenie nosem, nie podniebieniem.
A zdrowe zęby?
Bakterie i rozwijającą się na kocich zębach płytkę nazębną usuniemy tylko dzięki regularnemu szczotkowaniu i higienie, a nie dzięki chrupkom.
To tylko trzy z wielu popularnych mitów.
Wciąż powtarzamy, że kot zawsze spada na cztery łapy, że ma siedem żyć czy, że uwielbia mleczko.
Zawsze warto oddzielać fakty od mitów, aby lepiej rozumieć potrzeby kota i zapewnić mu zdrowe, bezpieczne i szczęśliwe życie.